اردیبهشت با نفسِ سبز بانوی بانوان بهشتی، حضرت فاطمۀ زهرا در آمیخته است، بانویی که زندگانی و شهادت او، سراسر درس ولایت و مولاشناسی بود.

با رویش ستارۀ سبز محمدی، امام حسن عسکری خوب می‌دانیم که دقایقمان به عطر گل نرگس نزدیکتر شده‌اند، باید کوچه‌هایمان را به پیشواز بهارِ موعود، آب و جارو کنیم و نگذاریم برف غفلت، چشم پنجره‌های شهرمان را لبریز خواب و رخوت کند.

آغاز بهمن، در سوگ رحلت (یا به روایتی شهادتِ) رسول اعظم عشق و دو جگر گوشۀ او گوشوار عرشِ پروردگار، امام‌ حسن‌‌‌مجتبی و غریب‌الغربا، امام علی‌‌ بن‌ موسی ‌الرضا، کبوتران آهمان را پرواز می‌دهیم .

دی ماه است و میلاد مسیح اشارتی است به ظهور منجی، اشارتی است به فردایی روشن که از مسیر کاجهای برف گرفته و جاده‌های زمستانی جهان از راه می‌رسد، بهاری که روزگار رجعت انسان به خوبی و عدالت و پاکی و مهربانی است.

باز هم محرمی دیگر از راه می‌رسد، تا دلهای حسینی، همسفر قافلۀ کربلا شوند، گویی باز هم از دور دستها این زمزمه به گوش می‌رسد که: «هر که دارد هوس کرب‌‌و‌بلا بسم‌الله» آری، همۀ زمینها کربلاست و همۀ روزها عاشورا و سفر قافلۀ حسین و حسینیان با نخستین قطرۀ اشک، آغاز می‌شود.

آنگاه نخستین ماه از راه می‌رسد که خداوندش حرمت نهاده است و «عرفه» دارد که عید «معرفت» است و قربان که عید «تقرب» است و گام نهادن در طریق «قرب» و نزدیکی و وصول و «غدیر» که بزرگترین عیدهاست، همان روزی که هیچ پیامبری فرستاده نشد مگر آنکه آن را «عید» نامید.

«شوال» را شهادتِ خورشید «صادق» است، شوال را چراغِ هزاران شقایق است، هر کس دلش طریق جنون را موافق است، هر کس که همقبیلۀ دلهای عاشق است، هر کس دلش بهار خیال محمّد است، محو خیال صادق آل محمّد است.

عید فطر، عید بندگی و عبودیت است. عید فطر، عید برخاستن است و به راه و رسیدن اندیشیدن. و ماه شوال، ماه پرزدن پروانۀ جانهای خداجوست از پیله‌های ریاضت و تأمل به سمت کرانه‌های شکوفایی و پرواز.

روز اول تیر ماه هر سال به نام تبلیغ دینی شناخته می‌شود و این نامگذاری به دلیل آغاز به کار سازمان تبلیغات اسلامی است.

خرداد ماه را که ماه حماسه و نهضت و ایثار و انقلاب و شهادت است، با ولادت بانوی بانوان بهشتی حضرت زهرا آغاز می‌کنیم. بانویی که چشمۀ انتشار رحمت‌الهی در سراسر عالم است چرا که «کوثر» محمّد صلوات‌الله علیه و آله اوست.

اسلام عزیز برای حیات با عزت و سربلندی بندگان خداوند متعال دستورات و راهنماییهای فراوانی کرده است و براساس آنها زندگی توأم با آرامش و مراعات حقوق یکدیگر را به ارمغان آورده است. در میان این دستورات انسانی شاید محوری‌ترین دستورات را بتوان ادب خواند.

خدای را سپاس باد، بر آنچه که از خویش به ما شناسانید و شکرگزاریِ خود را به ما الهام کرد و به «ربوبیت» خویش، درهای خویش را بر ما گشود و ما را به پاکی و خلوص در معرفتِ یگانگی‌اش رهنمون گشت و از عدول و کجروی و تردید در امر خویش بازداشت.

با نخستین قطرات اشکی که برای تو می‌ریزیم، برای آمدنِ فرزند گرامی‌ات مهدی موعود، دعا می‌کنیم، همان بهار حقیقیِ در راه که تمامِ بهارها در پیشگاهِ آمدنش صف کشیده‌اند.

پیامبری که خداوند و فرشتگانش بر او دورد می‌فرستند و خداوند، مؤمنانش را به درود خاص فرستادن بر او و مودّت و دوستیِ خاندانِ مکرّمش فرمان می‌دهد که «قل لا اسئلکم علیه اجراً الّا المودة فی القربی» آری، مزدِ رسالتِ رسولِ اعظم، به فرمانِ خداوند چیزی بجز محبتِ خاندان او نیست.

منظومۀ خونین حسینی با ستارگان سرخ انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدّس باز هم درخشانتر شد تا ایّام الله «دهه فجر» ادامۀ راهِ کاروانِ عاشوراییان باشد.

عاشورا، آغازِ تمامیِ آغازهاست و کاروان حسینی هنوز در راه است، هنوز مصائب شام در پیش است هنوز ستارگان خونچکان بر شاخساران آسمان می‌درخشند و سایۀ تازیانه‌ها قدم‌به‌قدم همراه قافلۀ اسیران است

ذات اقدس اله بر هیچ مخلوقی برای الطاف و عنایاتش منتی نمی‌گذارد جز انسان و برای انسان نیز جهت اینهمه نعمتی که از احصاء خارج است منتی نمی‌گذارد جز نعمت ولایت و ارسال و انتخاب پیغمبر و جانشینانی که او را از حضیض ذلت به اوج عزت هدایت و راهنمایی نمایند.

روز عرفه، عید الله الاکبر روز اتمام نعمت ولایت و امامت بر عالم، عید سعید غدیر در این ماه عظیم الشأن قرار دارد و شاید در تمام عمر جز ماه مبارک رمضان و شبهای قدر مجالی مغتنم تر از این ایام وجود نداشته باشد.

ماه خدا رجب بود، ماه پیغمبر خدا شعبان و ماه رمضان ماه مسلمانان است صدای رشد، تعالی و شکوفایی انسانیت در این ماه به گوش هر صاحبدلی می‌رسد. همۀ آزادگان همۀ شایستگان، پاکان، خوبان، دانایان و اهل دل در سراسر جهان با استشمام بوی این موسم بهار قرآن از صمیم قلب خود «آه» برمی‌آورند که خدایا آیا این شب‌های قدر آن صیحۀ موعود آن ندای جبرییل معهود را خواهیم شنید

هر ایرانی برای نیمۀ شعبان مراسمی، آدابی، آیینی و جشنی ویژه دارد. کرد، لر، گیلک، خراسانی، عراقی، ترک، سیستانی و خوزستانی، لک، بختیاری یا قشقایی هر کس به نوعی خاص به این جشن هزار و دویست ساله می‌پردازد. در همه‌ی جهان جشن‌های ما ایرانیان شناخته شده است و همه‌ی مردم جهان از جشن‌های ما الهام می‌گیرند.

با رویش ستارۀ سبز محمدی، امام حسن عسکری خوب می‌دانیم که دقایقمان به عطر گل نرگس نزدیکتر شده‌اند، باید کوچه‌هایمان را به پیشواز بهارِ موعود، آب و جارو کنیم و نگذاریم برف غفلت، چشم پنجره‌های شهرمان را لبریز خواب و رخوت کند.

آغاز بهمن، در سوگ رحلت (یا به روایتی شهادتِ) رسول اعظم عشق و دو جگر گوشۀ او گوشوار عرشِ پروردگار، امام‌ حسن‌‌‌مجتبی و غریب‌الغربا، امام علی‌‌ بن‌ موسی ‌الرضا، کبوتران آهمان را پرواز می‌دهیم .

دی ماه است و میلاد مسیح اشارتی است به ظهور منجی، اشارتی است به فردایی روشن که از مسیر کاجهای برف گرفته و جاده‌های زمستانی جهان از راه می‌رسد، بهاری که روزگار رجعت انسان به خوبی و عدالت و پاکی و مهربانی است.

باز هم محرمی دیگر از راه می‌رسد، تا دلهای حسینی، همسفر قافلۀ کربلا شوند، گویی باز هم از دور دستها این زمزمه به گوش می‌رسد که: «هر که دارد هوس کرب‌‌و‌بلا بسم‌الله» آری، همۀ زمینها کربلاست و همۀ روزها عاشورا و سفر قافلۀ حسین و حسینیان با نخستین قطرۀ اشک، آغاز می‌شود.

آنگاه نخستین ماه از راه می‌رسد که خداوندش حرمت نهاده است و «عرفه» دارد که عید «معرفت» است و قربان که عید «تقرب» است و گام نهادن در طریق «قرب» و نزدیکی و وصول و «غدیر» که بزرگترین عیدهاست، همان روزی که هیچ پیامبری فرستاده نشد مگر آنکه آن را «عید» نامید.

«شوال» را شهادتِ خورشید «صادق» است، شوال را چراغِ هزاران شقایق است، هر کس دلش طریق جنون را موافق است، هر کس که همقبیلۀ دلهای عاشق است، هر کس دلش بهار خیال محمّد است، محو خیال صادق آل محمّد است.

عید فطر، عید بندگی و عبودیت است. عید فطر، عید برخاستن است و به راه و رسیدن اندیشیدن. و ماه شوال، ماه پرزدن پروانۀ جانهای خداجوست از پیله‌های ریاضت و تأمل به سمت کرانه‌های شکوفایی و پرواز.

روز اول تیر ماه هر سال به نام تبلیغ دینی شناخته می‌شود و این نامگذاری به دلیل آغاز به کار سازمان تبلیغات اسلامی است.

خرداد ماه را که ماه حماسه و نهضت و ایثار و انقلاب و شهادت است، با ولادت بانوی بانوان بهشتی حضرت زهرا آغاز می‌کنیم. بانویی که چشمۀ انتشار رحمت‌الهی در سراسر عالم است چرا که «کوثر» محمّد صلوات‌الله علیه و آله اوست.

اسلام عزیز برای حیات با عزت و سربلندی بندگان خداوند متعال دستورات و راهنماییهای فراوانی کرده است و براساس آنها زندگی توأم با آرامش و مراعات حقوق یکدیگر را به ارمغان آورده است. در میان این دستورات انسانی شاید محوری‌ترین دستورات را بتوان ادب خواند.

خدای را سپاس باد، بر آنچه که از خویش به ما شناسانید و شکرگزاریِ خود را به ما الهام کرد و به «ربوبیت» خویش، درهای خویش را بر ما گشود و ما را به پاکی و خلوص در معرفتِ یگانگی‌اش رهنمون گشت و از عدول و کجروی و تردید در امر خویش بازداشت.

با نخستین قطرات اشکی که برای تو می‌ریزیم، برای آمدنِ فرزند گرامی‌ات مهدی موعود، دعا می‌کنیم، همان بهار حقیقیِ در راه که تمامِ بهارها در پیشگاهِ آمدنش صف کشیده‌اند.

پیامبری که خداوند و فرشتگانش بر او دورد می‌فرستند و خداوند، مؤمنانش را به درود خاص فرستادن بر او و مودّت و دوستیِ خاندانِ مکرّمش فرمان می‌دهد که «قل لا اسئلکم علیه اجراً الّا المودة فی القربی» آری، مزدِ رسالتِ رسولِ اعظم، به فرمانِ خداوند چیزی بجز محبتِ خاندان او نیست.

منظومۀ خونین حسینی با ستارگان سرخ انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدّس باز هم درخشانتر شد تا ایّام الله «دهه فجر» ادامۀ راهِ کاروانِ عاشوراییان باشد.

عاشورا، آغازِ تمامیِ آغازهاست و کاروان حسینی هنوز در راه است، هنوز مصائب شام در پیش است هنوز ستارگان خونچکان بر شاخساران آسمان می‌درخشند و سایۀ تازیانه‌ها قدم‌به‌قدم همراه قافلۀ اسیران است

ذات اقدس اله بر هیچ مخلوقی برای الطاف و عنایاتش منتی نمی‌گذارد جز انسان و برای انسان نیز جهت اینهمه نعمتی که از احصاء خارج است منتی نمی‌گذارد جز نعمت ولایت و ارسال و انتخاب پیغمبر و جانشینانی که او را از حضیض ذلت به اوج عزت هدایت و راهنمایی نمایند.

روز عرفه، عید الله الاکبر روز اتمام نعمت ولایت و امامت بر عالم، عید سعید غدیر در این ماه عظیم الشأن قرار دارد و شاید در تمام عمر جز ماه مبارک رمضان و شبهای قدر مجالی مغتنم تر از این ایام وجود نداشته باشد.

ماه خدا رجب بود، ماه پیغمبر خدا شعبان و ماه رمضان ماه مسلمانان است صدای رشد، تعالی و شکوفایی انسانیت در این ماه به گوش هر صاحبدلی می‌رسد. همۀ آزادگان همۀ شایستگان، پاکان، خوبان، دانایان و اهل دل در سراسر جهان با استشمام بوی این موسم بهار قرآن از صمیم قلب خود «آه» برمی‌آورند که خدایا آیا این شب‌های قدر آن صیحۀ موعود آن ندای جبرییل معهود را خواهیم شنید

هر ایرانی برای نیمۀ شعبان مراسمی، آدابی، آیینی و جشنی ویژه دارد. کرد، لر، گیلک، خراسانی، عراقی، ترک، سیستانی و خوزستانی، لک، بختیاری یا قشقایی هر کس به نوعی خاص به این جشن هزار و دویست ساله می‌پردازد. در همه‌ی جهان جشن‌های ما ایرانیان شناخته شده است و همه‌ی مردم جهان از جشن‌های ما الهام می‌گیرند.

با رویش ستارۀ سبز محمدی، امام حسن عسکری خوب می‌دانیم که دقایقمان به عطر گل نرگس نزدیکتر شده‌اند، باید کوچه‌هایمان را به پیشواز بهارِ موعود، آب و جارو کنیم و نگذاریم برف غفلت، چشم پنجره‌های شهرمان را لبریز خواب و رخوت کند.

آغاز بهمن، در سوگ رحلت (یا به روایتی شهادتِ) رسول اعظم عشق و دو جگر گوشۀ او گوشوار عرشِ پروردگار، امام‌ حسن‌‌‌مجتبی و غریب‌الغربا، امام علی‌‌ بن‌ موسی ‌الرضا، کبوتران آهمان را پرواز می‌دهیم .

دی ماه است و میلاد مسیح اشارتی است به ظهور منجی، اشارتی است به فردایی روشن که از مسیر کاجهای برف گرفته و جاده‌های زمستانی جهان از راه می‌رسد، بهاری که روزگار رجعت انسان به خوبی و عدالت و پاکی و مهربانی است.

باز هم محرمی دیگر از راه می‌رسد، تا دلهای حسینی، همسفر قافلۀ کربلا شوند، گویی باز هم از دور دستها این زمزمه به گوش می‌رسد که: «هر که دارد هوس کرب‌‌و‌بلا بسم‌الله» آری، همۀ زمینها کربلاست و همۀ روزها عاشورا و سفر قافلۀ حسین و حسینیان با نخستین قطرۀ اشک، آغاز می‌شود.

آنگاه نخستین ماه از راه می‌رسد که خداوندش حرمت نهاده است و «عرفه» دارد که عید «معرفت» است و قربان که عید «تقرب» است و گام نهادن در طریق «قرب» و نزدیکی و وصول و «غدیر» که بزرگترین عیدهاست، همان روزی که هیچ پیامبری فرستاده نشد مگر آنکه آن را «عید» نامید.

«شوال» را شهادتِ خورشید «صادق» است، شوال را چراغِ هزاران شقایق است، هر کس دلش طریق جنون را موافق است، هر کس که همقبیلۀ دلهای عاشق است، هر کس دلش بهار خیال محمّد است، محو خیال صادق آل محمّد است.

عید فطر، عید بندگی و عبودیت است. عید فطر، عید برخاستن است و به راه و رسیدن اندیشیدن. و ماه شوال، ماه پرزدن پروانۀ جانهای خداجوست از پیله‌های ریاضت و تأمل به سمت کرانه‌های شکوفایی و پرواز.

روز اول تیر ماه هر سال به نام تبلیغ دینی شناخته می‌شود و این نامگذاری به دلیل آغاز به کار سازمان تبلیغات اسلامی است.

خرداد ماه را که ماه حماسه و نهضت و ایثار و انقلاب و شهادت است، با ولادت بانوی بانوان بهشتی حضرت زهرا آغاز می‌کنیم. بانویی که چشمۀ انتشار رحمت‌الهی در سراسر عالم است چرا که «کوثر» محمّد صلوات‌الله علیه و آله اوست.

اسلام عزیز برای حیات با عزت و سربلندی بندگان خداوند متعال دستورات و راهنماییهای فراوانی کرده است و براساس آنها زندگی توأم با آرامش و مراعات حقوق یکدیگر را به ارمغان آورده است. در میان این دستورات انسانی شاید محوری‌ترین دستورات را بتوان ادب خواند.

خدای را سپاس باد، بر آنچه که از خویش به ما شناسانید و شکرگزاریِ خود را به ما الهام کرد و به «ربوبیت» خویش، درهای خویش را بر ما گشود و ما را به پاکی و خلوص در معرفتِ یگانگی‌اش رهنمون گشت و از عدول و کجروی و تردید در امر خویش بازداشت.

با نخستین قطرات اشکی که برای تو می‌ریزیم، برای آمدنِ فرزند گرامی‌ات مهدی موعود، دعا می‌کنیم، همان بهار حقیقیِ در راه که تمامِ بهارها در پیشگاهِ آمدنش صف کشیده‌اند.

پیامبری که خداوند و فرشتگانش بر او دورد می‌فرستند و خداوند، مؤمنانش را به درود خاص فرستادن بر او و مودّت و دوستیِ خاندانِ مکرّمش فرمان می‌دهد که «قل لا اسئلکم علیه اجراً الّا المودة فی القربی» آری، مزدِ رسالتِ رسولِ اعظم، به فرمانِ خداوند چیزی بجز محبتِ خاندان او نیست.

منظومۀ خونین حسینی با ستارگان سرخ انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدّس باز هم درخشانتر شد تا ایّام الله «دهه فجر» ادامۀ راهِ کاروانِ عاشوراییان باشد.

عاشورا، آغازِ تمامیِ آغازهاست و کاروان حسینی هنوز در راه است، هنوز مصائب شام در پیش است هنوز ستارگان خونچکان بر شاخساران آسمان می‌درخشند و سایۀ تازیانه‌ها قدم‌به‌قدم همراه قافلۀ اسیران است

ذات اقدس اله بر هیچ مخلوقی برای الطاف و عنایاتش منتی نمی‌گذارد جز انسان و برای انسان نیز جهت اینهمه نعمتی که از احصاء خارج است منتی نمی‌گذارد جز نعمت ولایت و ارسال و انتخاب پیغمبر و جانشینانی که او را از حضیض ذلت به اوج عزت هدایت و راهنمایی نمایند.

روز عرفه، عید الله الاکبر روز اتمام نعمت ولایت و امامت بر عالم، عید سعید غدیر در این ماه عظیم الشأن قرار دارد و شاید در تمام عمر جز ماه مبارک رمضان و شبهای قدر مجالی مغتنم تر از این ایام وجود نداشته باشد.

ماه خدا رجب بود، ماه پیغمبر خدا شعبان و ماه رمضان ماه مسلمانان است صدای رشد، تعالی و شکوفایی انسانیت در این ماه به گوش هر صاحبدلی می‌رسد. همۀ آزادگان همۀ شایستگان، پاکان، خوبان، دانایان و اهل دل در سراسر جهان با استشمام بوی این موسم بهار قرآن از صمیم قلب خود «آه» برمی‌آورند که خدایا آیا این شب‌های قدر آن صیحۀ موعود آن ندای جبرییل معهود را خواهیم شنید

هر ایرانی برای نیمۀ شعبان مراسمی، آدابی، آیینی و جشنی ویژه دارد. کرد، لر، گیلک، خراسانی، عراقی، ترک، سیستانی و خوزستانی، لک، بختیاری یا قشقایی هر کس به نوعی خاص به این جشن هزار و دویست ساله می‌پردازد. در همه‌ی جهان جشن‌های ما ایرانیان شناخته شده است و همه‌ی مردم جهان از جشن‌های ما الهام می‌گیرند.